Superhydrofobiczny impregnat Ultra-Ever Dry: jak działa i kiedy warto go zastosować

1
103
Rate this post

Cel stosowania superhydrofobicznego impregnatu Ultra-Ever Dry

Osoba sięgająca po superhydrofobiczny impregnat zwykle ma bardzo konkretny cel: ograniczyć przywieranie wody, błota czy olejów do powierzchni, które w praktyce trudno jest czyścić albo których awaria powoduje kosztowne przestoje. W odróżnieniu od zwykłych impregnatów, Ultra-Ever Dry jest narzędziem raczej „specjalistycznym” niż uniwersalnym, a jego skuteczność w dużej mierze zależy od zrozumienia, jak działa i w jakich warunkach jego użycie naprawdę ma sens.

Czym jest Ultra-Ever Dry i na czym polega „superhydrofobowość”

Dwuwarstwowy system, a nie „jedna magiczna warstwa”

Ultra-Ever Dry to dwuskładnikowy system powłokowy, w którym nakłada się kolejno dwie warstwy: podkładową i wierzchnią. Razem tworzą one powłokę superhydrofobową i oleofobową, czyli bardzo silnie odpychającą zarówno wodę, jak i wiele olejów oraz innych cieczy o niskim napięciu powierzchniowym.

Warstwa podkładowa (baza) odpowiada przede wszystkim za przyczepność do podłoża oraz za stworzenie odpowiedniej struktury, do której przylega warstwa wierzchnia. Warstwa zewnętrzna buduje z kolei charakterystyczną mikro- i nanostrukturę, dzięki której powstaje tzw. efekt lotosu. Z punktu widzenia użytkownika te dwie warstwy traktuje się jako jeden system, ale z pominięciem którejkolwiek z nich powłoka zwykle nie osiąga zakładanych parametrów.

W praktyce Ultra-Ever Dry jest więc bardziej zaawansowaną powłoką techniczną niż „sprayem do butów”. Wymaga odpowiedniego przygotowania powierzchni, dobrania metody aplikacji i warunków otoczenia, a także świadomego wyboru miejsc, w których rzeczywiście przyniesie korzyści.

Hydrofobowość a superhydrofobowość – gdzie przebiega granica

Zwykły impregnat hydrofobowy, znany choćby z preparatów do obuwia, fasad budynków czy kostki brukowej, sprawia, że nasiąkanie materiału wodą jest ograniczone. Krople wolniej wsiąkają, część z nich spływa, ale wciąż widać zwilżenie powierzchni, zwłaszcza po dłuższym kontakcie z wodą.

Superhydrofobowość to inny poziom zjawiska. W literaturze technicznej mówi się zwykle o kącie zwilżania powyżej 150°. W praktyce oznacza to, że kropla wody przyjmuje bardzo kulisty kształt i ma minimalny kontakt z podłożem. Efekty, które można zaobserwować, to między innymi:

  • krople wody nie rozlewają się po powierzchni, lecz formują „perełki”,
  • pod niewielkim nachyleniem powierzchni krople zaczynają się „toczyć”,
  • wraz z wodą z powierzchni „zabierane” są drobne zanieczyszczenia – efekt samooczyszczania.

Ultra-Ever Dry należy do grupy powłok, które mają zapewnić właśnie taki superhydrofobowy efekt. Dodatkowo jego formuła obejmuje również oleofobowość, czyli znaczne ograniczenie zwilżania olejami i częścią substancji ropopochodnych, co poszerza zakres możliwych zastosowań w przemyśle.

Deklarowane właściwości Ultra-Ever Dry

Producent Ultra-Ever Dry wskazuje szereg właściwości, które można uznać za typowe dla nowoczesnych powłok superhydrofobowych i antyadhezyjnych. Zwykle obejmują one:

Jeśli interesują Cię konkrety i przykłady, rzuć okiem na: Mikroruchy w pracy biurowej: proste nawyki, które zmniejszają ból i zwiększają energię.

  • odpychanie wody (deszcz, rozbryzgi, kondensat),
  • ograniczenie przywierania błota, mokrej ziemi, cementu,
  • utrudnione osadzanie się lodu i szronu,
  • utrudnione zwilżanie wieloma olejami i smarami,
  • pewną odporność na lekkie kwasy i zasady (w granicach zależnych od stężenia i czasu kontaktu).

W praktyce użytkownicy cenią Ultra-Ever Dry przede wszystkim za to, że ułatwia utrzymanie czystości i ogranicza konieczność częstego mycia, a w zastosowaniach przemysłowych – za redukcję przestojów wynikających z zasychania mas, przedostawania się wody do wrażliwych elementów czy oblodzenia.

Kto faktycznie korzysta z takich powłok

Typowy odbiorca Ultra-Ever Dry to nie osoba chcąca po prostu „zabezpieczyć buty na deszcz”, lecz raczej użytkownik, który mierzy się z konkretnym problemem technicznym. Można wyróżnić co do zasady dwie grupy:

  • Użytkownicy amatorscy / półprofesjonalni – właściciele niewielkich maszyn, pojazdów terenowych, gospodarstw rolnych, warsztatów, którzy chcą chronić newralgiczne miejsca przed błotem, wodą czy korozją powierzchniową.
  • Użytkownicy przemysłowi – zakłady produkcyjne, firmy budowlane, służby utrzymania ruchu, dla których kluczowa jest ciągłość pracy maszyn, bezpieczeństwo i ograniczanie kosztów serwisu. To w tej grupie najczęściej analizuje się opłacalność inwestycji w powłokę superhydrofobową.
Krople wody na ciemnej, chropowatej powierzchni tworzą abstrakcyjny wzór
Źródło: Pexels | Autor: sk

Jak działa superhydrofobiczna powłoka – zasada działania krok po kroku

Mikro- i nanostruktura oraz efekt lotosu

Kluczem do zrozumienia Ultra-Ever Dry jest tzw. efekt lotosu. Liście lotosu w naturze są pokryte strukturą, która z daleka wydaje się gładka, a w powiększeniu przypomina „las” mikroskopijnych wypustek pokrytych substancją woskowatą. Dzięki temu woda praktycznie nie ma się gdzie „zaczepić” – dotyka tylko wierzchołków wypustek, a między kroplą a powierzchnią znajduje się powietrze.

Ultra-Ever Dry tworzy na podłożu złożoną mikrostrukturę o podobnej funkcji. Powierzchnia staje się z technicznego punktu widzenia chropowata, choć gołym okiem widać zwykle jedynie zmianę koloru lub matowości. Dla wody czy oleju taka struktura oznacza, że:

  • mają one ograniczoną powierzchnię kontaktu z podłożem,
  • nie „rozlewają się”, lecz zagęszczają w kroplę,
  • pod wpływem grawitacji i niewielkiego nachylenia zaczynają się toczyć, zabierając ze sobą zanieczyszczenia.

To właśnie połączenie specjalnej chemii i mikrostruktury sprawia, że mówimy o powłoce superhydrofobowej, a nie tylko o zwykłym „impregnacie wodoodpornym”.

Kąt zwilżania i „rolowanie się” kropli w praktyce

Kąt zwilżania to kąt między krawędzią kropli cieczy a powierzchnią, na której się ona znajduje. Im jest większy, tym kropla jest bardziej kulista i tym słabiej przylega do podłoża. W praktyce:

  • kąt zwilżania około 90° oznacza klasyczne „mokra powierzchnia”,
  • powyżej 120° mówimy o powierzchniach hydrofobowych,
  • powyżej 150° mówimy o superhydrofobowości.

Dla użytkownika nie ma zwykle potrzeby liczenia tych wartości. Wystarczy obserwacja: krople na Ultra-Ever Dry są niemal kuliste i zaczyna